Yes we ran the Marathon !!!

Yes we ran the Marathon!! –
Zaterdag 21 juni om 7 uur ‘s avonds was het zover de start van mijn #polderchallenge. De Mar-athon van Sneek. Bijna was ik voortijds uitgeschakeld door een blessure aan mijn rug. Gelukkig door middel van goede hulp en adviezen van Vita Nova, Jacquelien en tenenkrommende rust in de laatste paar weken er toch boven op gekomen. Met de zenuwen in mijn buik, een tape op mijn rug en een aspirine als preventieve pijnbestrijder, ben ik samen met mijn loopmaatje Ingrid begonnen aan de Mar-athon van Sneek. Een debuut voor ons en de Mar-athon. Het wordt de Dood of de Gladiolen!!
lubbert-1
Na de start het eerste spannende moment, heb ik pijn, loop ik ongemakkelijk? Gelukkig, geen pijn en de eerst 5 km is genieten, de volgende 5 ook. Elke 5 km kom ik dichterbij mijn doel, ik richt me op de 32 km. Als ik die haal zonder door mijn rug te gaan, ben ik er van overtuigd dat ik de Marathon zal uitlopen, al moet ik dan op mijn handen verder! Na 15 km krijg ik af en toe een pijnscheutje in mijn rug en besluit om nog 2 aspirine te nemen. Gelukkig helpt dat.
lubbert-2
Op de helft bij Terherne is de voltallige supportersploeg aanwezig. Dat geeft de burger moed, nog ruim 10 en dan hebben we de 32 bereikt. Na het halve marathonpunt krijgt Ingrid problemen, ik moet haar nu loslaten, per slot van rekening loop je een Marathon eenzaam en alleen.
Enigszins stuurloos loop ik door tot het 27 km punt. Hier moeten we de brug over lopen, een zware exercitie. Na de brug kom ik in een slagveld terecht. Ik zie mensen hinken en wandelen, rekken en strekken. Voor sommigen is dit een brug te ver! Gelukkig heb ik nog geen last, alhoewel ik merk dat ik vermoeid raak. Nog 5 km en ik ben over de psychologische grens van 32 km. Het zwaarste stuk van de Marathon is begonnen…
Het 32 km punt nadert, nu moet het gaan gebeuren, ik heb vele gruwelverhalen gelezen en gehoord van ervaren Marathonlopers en bereid me voor op het ergste! Jacquelien heeft me al indringend verteld dat de Marathon begint bij 32 km! De 3e halve Marathon begint in de laatste 10 km van de Marathon. Na 33 km nog geen problemen, wel merk ik dat ik langzamer loop en nog meer vermoeid raak. Stiekem reken ik nog uit dat 4 uur 15 haalbaar moet zijn als ik zo doorloop.
Wat een domme gedachte!!
Dan begint het, ik begin misselijk te worden en begin me aardig katterig te voelen. Ik hoef niks meer te eten en te drinken, ik begin te kokhalzen, maar hoef niet over te geven, ik krijg mezelf weer in bedwang. Gewoon doorlopen roep ik tot mezelf en ik loop gewoon door. Wel steeds langzamer, maar ik heb geen pijn en na verloop van tijd neemt de misselijkheid af. Steeds meer mensen om me heen gaan lopen of zitten aan de kant van de weg EHBO’ers en ambulancepersoneel zijn zichtbaar aanwezig om zich te ontfermen over de uitvallers. Het is inmiddels donker en ik sukkel door.
Ellendige lange en saaie kilometers liggen nog voor me, inmiddels is mijn lol eraf en heb ik helemaal geen zin meer om te lopen. De 4 uur 15 heb ik losgelaten, ik wil stoppen, maar ik kan het niet maken tegenover Johannes, Alie, Willem, Corina en natuurlijk Karin en Mieneke die bij de finish op me wachten (hoop ik).
Ik ontwaar een fietser, het is Lynn, een vriendin van Ingrid, ze weet me te vertellen dat Ingrid het 35 km punt gepasseerd is en het moeilijk heeft. Het gaat aan me voorbij. Ik moet door. Het is nu af tellen, bij de rotonde bij Sneek loop ik nog steeds en durf ik bij een waterpost voorzichtig een paar slokjes water te nemen. Onder een brug of viaduct net voor het 40 km punt voltrekt zich een ramp. Ik krijg plotseling kramp in mijn bovenbeen, het is net of er een ballon opgepompt wordt tussen mijn spieren, mijn lichaam zegt stop of ik blaas je benen er af! Er rest mij niet veel meer dan te stoppen.
Wat nu? ….. radeloos sta ik onder een viaduct of wat het ook is. Ik kan geen stap meer verzetten, zelfs niet wandelen en op mijn handen is ook geen optie, besef ik nu. 2 km voor de finish uitgeschakeld, dat kan toch niet waar zijn?! Ik kijk radeloos om me heen en zie dat er meer mensen last hebben van kramp en zie dat ze wat rek- en strekoefeningen doen en wat wrijven over hun lichaam, waarna ze gewoon weer verder lopen. Ik besluit dat ook maar te proberen en doe hen wat halfslachtig na. Verhip, het werkt, ik kan weer lopen, ik wandel naar de volgende en laatste drinkpost en neem nog wat water en sportdrank. Nog even! roepen de vrijwilligers. Ik kijk hun wat aan en denk makkelijk praten!
Toch weet ik mezelf aan te sporen om te gaan lopen, het doet pijn en veel snelheid zit er niet in. De laatste kilometers zijn saai en donker door de donkere straten van Sneek, het lijkt of ik de laatste ben die nog finishen moet. Ik hoor in de verte wat geroep en gejuich en zie weer wat licht, ik ben bij de Poort van Sneek, nog een klein stukje. De laatste 200 meter. Wie heeft dat bedacht dat een Marathon 42 km en 195 meter moet zijn?
lubbert-3
Waar is die finish zodat deze beproeving voorbij is? Ik krijg bloemen in mijn hand gedrukt van Mieneke, maar ik ben er nog niet. Nog enkele 10 tallen meters en ik ben over de finish ik heb het gehaald!! Zonder gevoel van euforie daal ik neer op de eerste de beste zitplek.
Ik zie Willem, mijn vriend, die een saluut als teken van respect maakt en hoor Karin vertellen dat Ingrid het ook gehaald heeft, en zelfs 2 minuten voor mij over de finish! Ongelofelijk wat een herstelkracht heeft die vrouw! Diep respect! Ik heb niet eens gemerkt dat ze me voorbijliep!
We hebben de Marathon gelopen, een ongelofelijke ervaring. Al met al is het me toch niet tegengevallen, al sta ik nu niet direct te trappelen om weer een Marathon te lopen. Ik heb genoten van de trainingen, vooral van de lange afstandslopen door Gods schepping, die ik samen met Ingrid gelopen heb. Zelfs de laatste 10 km zijn me meegevallen, ik had erger verwacht!
Mijn dank gaat uit naar Karin en Mieneke, die ons geweldig support hebben gegeven. Naar Jacquelien met haar wijze, doch strenge adviezen, naar André en Miriam van Vita Nova, die me door de blessures hebben geholpen, me bemoedigd hebben met hun raad en daad en natuurlijk mijn buddy Johannes, mijn oudste zoon die de reden is dat ik dit avontuur ben aangegaan. Hij heeft ook een geweldige prestatie geleverd door zijn eerste halve Marathon te lopen in 1 uur 51.
En natuurlijk Ingrid, mijn loopmaatje die prachtige routes bedacht heeft en waar ik al lopende uren naar geluisterd heb en natuurlijk mijn lieve vrouw Alie, die meermalen geroepen heeft: “dit is je eerste en laatste Marathon” maar me de ruimte gaf om te blijven trainen en veel geduld met me heeft gehad als ik moe en niet aanspreekbaar was na een zware training.
lubbert-4
Ik heb hem gelopen …… De Marathon……. Het plezier zit in de voorbereiding! De Marathon loop je maar even!
|